Przetacznik ożankowy Veronica chamaedrys

Przetacznik ożankowy (Veronica chamaedrys L.) – gatunek rośliny należący do rodziny babkowatych (Plantaginaceae), w systemach XX-wiecznych klasyfikowany zwykle do trędownikowatych (Scrophulariaceae).

Liście ulistnienie naprzeciwległe. Liście szerokojajowate lub trójkątno-jajowate, górą słabo owłosione, spodem bardziej. Brzegi karbowane lub piłkowane, koniec ostro zakończony, nasady liści zaokrąglone lub nieco sercowate. Dolne liście na krótkich ogonkach, środkowe i górne bezogonkowe. Mają długość do 4 cm, szerokość do 2,5 cm. Kwiaty zebrane w luźne grona wyrastające z kątów górnych liści. Owłosione szypułki kwiatów co najwyżej półtorakrotnie dłuższe od kielicha. Zwykle występują dwa grona, znacznie krótsze od łodygi. Kielich złożony z 4 wolnych, lancetowatych, tępo zakończonych i silnie owłosionych działek o długości do 5 mm. Korona kółkowa z bardzo krótką rurką, do której dostęp jest zamknięty wieńcem włosków. Ma szerokość 10–15 mm i złożona jest z 4 płatków, lazurowobłękitna, rzadzej różowa lub biała. Płatki prawie równej wielkości, jeden z płatków nieco tylko mniejszy i węższy, gardziel korony owłosiona. Szyjka słupka z pojedynczą szyjką wyższą od pręcików. 2 pręciki o nitkach krótszych od płatków korony. Łodyga podnosząca się, pojedyncza, w górnej części odgałęziają się od niej 2 łodygi kwiatowe. Główna środkowa łodyga zwykle bezkwiatowa. Owłosiona jest dwoma naprzeciwległymi rzędami długich włosków. Wysokość 10–40 cm. Podczas suszenia roślina nie czernieje. Wykształca także czołgające się kłącze z rozłogami. Owoc dwukomorowa, mocno spłaszczona, odwrotnie sercowata torebka, o długości do 6 mm i pękająca wzdłuż krawędzi szczytowej. Ma klinowatą nasadę i jest cała owłosiona.

Biologia i występowanie


Rodzimy obszar występowania to cała Europa, Azory i Madera, oraz obszary Azji o umiarkowanym klimacie. Rozprzestrzenia się także gdzieniegdzie poza tym obszarem, np. w Ameryce Północnej. W Polsce roślina pospolita na niżu, w górach nieco rzadsza.
Bylina, hemikryptofit. Porasta przydroża, łąki, brzegi zarośli. W Europie występuje głównie na obszarach o klimacie oceanicznym, od niżu po położenia górskie, w górach po regiel górny. Wymaga gleb próchnicznych lub średnio próchnicznych. Chamefit. W uprawach rolnych bywa chwastem.
Słupek i pręciki dojrzewają równocześnie. Roślina miododajna, nektar wytwarzany jest u podstawy słupka. Zapylana jest przez błonkówki. Budowa kwiatów umożliwia tylko zapylenie krzyżowe – owad siadając na małym dolnym płatku zasłania sobą znamię słupka, równocześnie do jego odwłoka przykleja się pyłek. Torebka otwiera się tylko w czasie deszczu. Nasiona rozsiewane są przez wodę (hydrochoria), która wypłukuje je z torebki i roznosi.


Bywa uprawiany jako roślina ozdobna. Nadaje się na rabaty, oraz jako roślina okrywowa. W Polsce jest całkowicie mrozoodporny (strefy mrozoodporności 3-9). Łatwy w uprawie, nie ma specjalnych wymagań co do podłoża. Rozmnaża się przez wysiew nasion jesienią lub wiosną, przez sadzonki wytwarzane latem lub przez podział rozrośniętych kęp jesienią lub wczesną wiosną. Może rosnąć zarówno na stanowiskach słonecznych, jak i półcienistych.

Źródło informacji: Wikipedia : wolna encyklopedia [dostęp: 2018-12-04 23:27:43]. Dostępny w internecie: https://pl.wikipedia.org/w/index.php?oldid=53882684. Główni autorzy artykułu w Wikipedii: zobacz listę.

  • Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.
  • Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-11-11].
  • 60 chwastów do zielnika. [dostęp 3 stycznia 2007].
  • Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-06].
  • Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński, Bogumił Pawłowski: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.
  • Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
  • Józef Rostafiński, Olga Seidl: Przewodnik do oznaczania roślin. Warszawa: PWRiL, 1973.
  • František Činčura, Viera Feráková, Jozef Májovský, Ladislav Šomšák, Ján Záborský: Pospolite rośliny środkowej Europy. Jindřich Krejča, Magdaléna Záborská (ilustracje). Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1990. ISBN 83-09-01473-2.
ogólne roślina miododajna
ogólne roślina ozdobna
ogólne chwast
ogólne roślina użytkowa
ogólne bylina
ogólne roślina pyłkodajna
ogólne roślina mrozoodporna
ogólne gatunek rodzimy
ogólne roślina pospolita
forma życiowa wg Raunkiæra chamefit zielny
barwa kwiatów płatki białe
barwa kwiatów płatki różowe
barwa kwiatów płatki niebieskie
typ kielicha wolnodziałkowy
typ kielicha działki owłosione
typ kielicha działki lancetowate
korona kwiatu i typ kwiatostanu kwiatostan
korona kwiatu i typ kwiatostanu grono
liczba płatków płatki cztery
pręciki 2
kolor pylku owadopylność
symetria kwiatu symetria kółkowa
znamiona słupka słupek jeden
znamiona słupka słupek jednoszyjkowy
kształt blaszki liście sercowate
kształt blaszki liście jajowate
kształt blaszki liście najszersze przy nasadzie
kształt blaszki liście trójkątne
nasada zaokrąglona
szczyt ostry
ulistnienie naprzeciwległe
ulistnienie liście owłosione
ulistnienie ogonek liściowy obecny
ulistnienie bezogonkowe
ulistnienie karbowany
ulistnienie piłkowane
rozsiewanie nasion hydrochoria
rodzaj owoców torebki
rodzaj owoców 2-komorowe
powierzchnia owocu owłosiona
wygląd łodygi łodyga owłosiona
wygląd łodygi pełzające kłącza
wygląd łodygi podnosząca się
wygląd łodygi kłącze z rozłogami
szacowana wysokość łodygi od kostki do kolana (15< x <60 cm)
pora kwitnienia maj
pora kwitnienia czerwiec
pora kwitnienia lipiec
pora kwitnienia sierpień
siedlisko Tereny ruderalne. Siedliska antropogeniczne
siedlisko Skraje lasów
siedlisko Pobocza dróg, ścieżki
siedlisko Widne lasy, zarośla i zręby
siedlisko Przy drogach i torach kolejowych
siedlisko łąki
siedlisko polany
siedlisko zarośla
siedlisko murawy
siedlisko na próchnicznych podłożach