Przetacznik długolistny Veronica longifolia

Przetacznik długolistny (Veronica longifolia L.) – gatunek rośliny należący do rodziny babkowatych (Plantaginaceae), w systemach XX-wiecznych klasyfikowany zwykle do trędownikowatych (Scrophulariaceae). Jest czasami uprawiany jako roślina ozdobna.

Liście ciemnozielone, naprzeciwległe lub w okółkach, lancetowate. o długości 10–15 cm. Brzegi liści ostro i głęboko piłkowane. Ogonki liściowe o długości ponad 1 cm. Przysadki szczeciniaste, równowąskie i dłuższe od szypułek kwiatów. Kwiaty ciemnoniebieskie, zebrane w pojedyncze, wierzchołkowe, gęste grona do 20–25 cm. Korona kwiatów niemal kółkowa, o bardzo krótkiej rurce. Szypułki oraz działki kielicha są omszone. Łodyga wyprostowana, krótko owłosiona lub naga, o wysokości (40)60–120 cm. Roślina posiada pokryte łuskowatymi liśćmi rozłogi. Owoc naga, wycięta torebka.

Biologia i występowanie


Występuje dziko na dwóch kontynentach:
Azja: Turcja, Rosja (Kaukaz Północny, wschodnia i zachodnia Syberia, Daleki Wschód), Kazachstan, Kirgistan, Chiny – Heilongjiang, Jilin, Xinjiang.
Europa: Austria, Belgia, Białoruś, Bułgaria, Czechy, Dania, Estonia, Finlandia, Francja, Holandia, Litwa, Łotwa, Mołdawia, Niemcy, Norwegia, Polska, Rosja, Rumunia, Słowacja, Szwecja, Ukraina, Węgry, Włochy, dawna Jugosławia.
W Polsce jest niezbyt pospolity.
Bylina, hemikryptofit. Kwitnie od czerwca do połowy sierpnia. Występuje na glebach podmokłych na wilgotnych łąkach i w zaroślach. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla All. Filipendulion i Ass Veronico-Euphorbietum.


Bywa uprawiany jako roślina ozdobna. W Polsce jest całkowicie mrozoodporny (strefy mrozoodporności 4-9). Łatwy w uprawie, nie ma specjalnych wymagań co do podłoża. Rozmnaża się przez wysiew nasion jesienią lub wiosną, przez sadzonki wytwarzane latem lub przez podział rozrośniętych kęp jesienią lub wczesną wiosną .

Źródło informacji: Wikipedia : wolna encyklopedia [dostęp: 2018-12-04 23:27:54]. Dostępny w internecie: https://pl.wikipedia.org/w/index.php?oldid=51741627. Główni autorzy artykułu w Wikipedii: zobacz listę.

  • Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-06].
  • Veronica longifolia (ang.). W: Germplasm Resources Information Network – (GRIN) [on-line]. USDA, ARS, National Genetic Resources Program. National Germplasm Resources Laboratory. Beltsville, Maryland. [dostęp 29 marca 2008].
  • Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
  • Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
  • Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.
ogólne roślina ozdobna
ogólne roślina użytkowa
ogólne bylina
barwa kwiatów płatki niebieskie
korona kwiatu i typ kwiatostanu grono
symetria kwiatu symetria kółkowa
kształt blaszki liście lancetowate
kształt blaszki liście wąskie i wydłużone
kształt blaszki liście równowąske
ulistnienie naprzeciwległe
ulistnienie piłkowane
rodzaj owoców torebki
wygląd łodygi łodyga owłosiona
wygląd łodygi łodyga gładka