Jałowiec wirginijski Juniperus virginiana

Jałowiec wirginijski (Juniperus virginiana) – gatunek drzewa iglastego z rodziny cyprysowatych (Cupressaceae). Występuje naturalnie w Ameryce Północnej.

Pokrój w swej ojczyźnie jałowiec wirginijski osiąga wysokość 40 m i żyje do 300 lat. Koronę ma zwykle smukłą, kolumnową lub ostrostożkową. W Europie Środkowej rośnie wolno i osiąga kilkanaście m wysokości. Liście podobnie jak inne gatunki z rodzaju Juniperus ma dwa typy liści. Liście szpilkowe umieszczone są tylko na końcach gałązek, mają około 5 mm długości, są równowąskie, bardzo ostre, z jasnym podłużnym prążkiem na wierzchu, pod spodem jednolicie zielone. Liście łuskowe mają tylko 1,5 mm długości, z przodu są tępe albo z wysmukłym, lekko odstającym końcem. Kwiaty kwiaty żeńskie małe, zielone. Strobile męskie żółte, kuliste - rosną pojedynczo na końcach gałązek. Kwitnie w marcu i kwietniu. Kora szarobrunatna, łuszczy się długimi paskami.

Jako drzewo ozdobne w parkach i ogrodach w całej Europie. Dostarcza aromatycznego, wartościowego drewna zwanego - czerwonym drewnem cedrowym. Jest ono trwałe, łatwe do obróbki, idealne dla produkcji ołówków, toteż drzewo bywa nazywane także cedrem ołówkowym. Chętnie wykorzystywane przy produkcji pudełek na cygara.

Źródło informacji: Wikipedia : wolna encyklopedia [dostęp: 2022-01-09 00:45:59]. Dostępny w internecie: https://pl.wikipedia.org/w/index.php?oldid=65872868. Główni autorzy artykułu w Wikipedii: zobacz listę.

  • cechy kwiatów
    • pora kwitnienia
      • marzec
      • kwiecień
    • barwa kwiatów
      • płatki żółte
  • cechy łodygi
    • szacowana wysokość łodygi
      • wyższa od człowieka (> 200 cm)
  • cechy liści
    • kształt blaszki
      • liście wąskie i wydłużone
      • liście równowąske
  • ogólne
    • drzewo
    • roślina ozdobna
    • roślina użytkowa
    • drzewo iglaste