Świerk czarny Picea mariana

Świerk czarny (Picea mariana (Mill.) Britton, Sterns & Poggenb.) – gatunek drzewa iglastego z rodziny sosnowatych. Rodzimy obszar występowania to Ameryka Północna, gdzie jest gatunkiem pospolitym, a zwarty zasięg jego występowania sięga od gór Wirginii na południu po granicę tundry na Alasce

Liście miękkie, smukłe i krótkie igły (do 15 mm długości), na przekroju kwadratowe. Wyrastają nierównomiernie dookoła pędu (na górnej stronie liczniej). Na dolnej stronie mają jaśniejsze, błękitne paski. Wydzielają cytrynowy zapach. Szyszki drobne, o długości do 3,5 cm. Są purpurowobrązowe i pozostają na pędach przez długi czas – nawet do 30 lat. Pokrój wąskostożkowy o gęstej koronie. Osiąga 20 m wysokości. Dolne gałęzie zwisają do ziemi i łatwo się w niej ukorzeniają.


Jako drzewo ozdobne sadzony jest w parkach i ogrodach. Jest odporny na mróz (strefy mrozoodporności 1-8). Preferuje stanowiska bagienne i słoneczne. Uprawianych jest wiele kultywarów, m.in. karłowa 'Nana'.

Źródło informacji: Wikipedia : wolna encyklopedia [dostęp: 2018-12-04 22:07:55]. Dostępny w internecie: https://pl.wikipedia.org/w/index.php?oldid=51594546. Główni autorzy artykułu w Wikipedii: zobacz listę.

  • Owen Johnson: Drzewa. Warszawa: Multico Oficyna Wydawnicza, 2009. ISBN 978-83-7073-643-9.
  • P. F. Stevens: Angiosperm Phylogeny Website - PINACEAE. 2001–.
  • The Plant List. [dostęp 2014-05-10].
  • Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.
  • cechy łodygi
    • szacowana wysokość łodygi
      • wyższa od człowieka (> 200 cm)
  • ogólne
    • drzewo
    • roślina ozdobna
    • roślina użytkowa
    • drzewo iglaste
    • kultywar
  • cechy liści
    • kształt blaszki
      • igły