Pięciornik biały Potentilla alba

Pięciornik biały (Potentilla alba L.) – gatunek byliny kłączowej z rodziny różowatych (Rosaceae). Gatunek neutralny wobec kontynentalizmu.

Liście liście odziomkowe głęboko powcinane, dłoniaste, 5-listkowe, osadzone na długich ogonkach. Listki siedzące, podługowate, jajowatolancetowate, z nielicznymi ząbkami na szczycie, z wierzchu ciemnozielone od spodu i na brzegach srebrnoszare, jedwabiście owłosione. Przylistki czerwonożółte. Kwiaty płatki korony dość duże, sercowate, biało kremowe w liczbie pięciu, tworzą okwiat o średnicy 2-2,5 cm. Płatki poprzedzielane są srebrzysto owłosionymi działkami. Zebrane w luźne kwiatostany osadzone są pojedynczo na długich szypułkach wyrastających z wierzchołków łodygi lub kątów liści. W środku kwiatu liczne słupki i pręciki na wypukłym dnie kwiatowym. Pokrój roślina niskopienna, o pędach kwiatowych osiągających do 15 cm wysokości. Pędy pokryte przylegającymi lub wznoszącymi się włoskami. Łodyga widlasto rozgałęziona, pełzająca. Podnoszą się pędy kwiatonośne, zakończone 2-3 kwiatami. Są one zwykle krótsze od liści odziomkowych, skąpo ulistnione, z nielicznymi 3-listkowymi liśćmi. Owoc orzeszek, odpadający.

Biologia i występowanie


Zasięg gatunku obejmuje centralną i wschodnią Europę, na południu sięgając po północne Włochy i Macedonię Północną. W Polsce gatunek szeroko rozprzestrzeniony, choć lokalnie rzadki, a brak go niemal zupełnie na wybrzeżu i w górach.
Rozwój
Bylina, hemikryptofit, w pełni mrozoodporna, pączki zimujące znajdują się na poziomie ziemi. Kwitnie w okresie od kwietnia do czerwca.
Siedlisko
rośnie w lasach liściastych, zaroślach w miejscach słonecznych i nieznacznie ocienionych, na glebach piaszczysto-gliniastych, przeciętnie żyznych, dobrze przepuszczalnych, umiarkowanie wilgotnych na wiosnę, a suchych latem o obojętnym pH .
Fitosocjologia
W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla związku All. świetlistych dąbrów Potentillo albae-Quercion petraeae.


Roślina wykorzystywana w ogrodach skalnych oraz na rabaty mieszane. Podstawowym walorem są ozdobne liście i kwiaty. Wymaga słonecznego stanowiska. Nie jest wymagający co do gleby, ale najlepiej rośnie na glebach lekkich, piaszczystych lub piaszczysto-gliniastych. Rozmnaża się go z sadzonek lub nasion wysiewanych jesienią. Strefy mrozoodporności 5-9.

Źródło informacji: Wikipedia : wolna encyklopedia [dostęp: 2019-05-03 23:02:13]. Dostępny w internecie: https://pl.wikipedia.org/w/index.php?oldid=56569345. Główni autorzy artykułu w Wikipedii: zobacz listę.

  • T.G. Tutin, V.H. Heywood, N.A. Burges, D.M. Moore, D.H. Valentine, S.M. Walters, D.A. Webb: Flora Europaea. Vol. 2. Cambridge, London, New York, New Rochelle, Melbourne, Sydney: Cambridge University Press, 1981, s. 46. ISBN 0-521-06662-X.
  • Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
  • Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001.
  • Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.
  • Adam Zając, Maria Zając (red.): Atlas rozmieszczenia roślin naczyniowych w Polsce. Kraków: Pracownia Chorologii Komputerowej Instytutu Botaniki Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2001, s. 428. ISBN 83-915161-1-3.
  • cechy łodygi
    • szacowana wysokość łodygi
      • do kostki (0 < x < 15 cm)
    • wygląd łodygi
      • łodyga pełzająca
      • łodyga gałęzista
      • łodyga owłosiona
  • cechy kwiatów
    • barwa kwiatów
      • płatki białe
      • płatki kremowe
    • liczba płatków
      • płatków pięć
    • kwiatostan
  • cechy liści
    • kształt blaszki
      • liście jajowate
      • liście lancetowate
  • cechy owoców
    • rodzaj owoców
      • suche
        • orzechy
  • ogólne
    • roślina ozdobna
    • roślina użytkowa
    • bylina
    • bylina kłączowa
  • siedlisko
    • Lasy liściaste
    • zarośla