Wierzba żałobna 'Chrysocoma' Salix × sepulcralis var. chrysocoma

Wierzba żałobna 'Chrysocoma' (Salix × sepulcralis 'Chrysocoma'), inaczej wierzba płacząca 'Chrysocoma', wierzba płacząca, wierzba nagrobna, wierzba żałobna – najpospolitsza sadzona wierzba ozdobna, będąca mieszańcem nieodpornej na środkowoeuropejskie zimy wierzby babilońskiej 'Babylon' - S. babylonica 'Babylon' (chińskiej wierzby „płaczącej”) oraz żółtokorej wierzby białej 'Vitellina' - S. alba 'Vitellina'.

Liście węższe niż u wierzby białej, gęsto, drobno piłkowane, długie wąskolancetowate, na końcu zaostrzone. Początkowo owłosione, lecz szybko stają się nagie. Od spodu mają niebieskoszarą barwę. Kwiaty przeważają kwiaty męskie, co w czasie kwitnienia dodaje drzewu żółtego koloru. Kwiat żeński składa się z gruczołu miodnikowego i jednego słupka, a kwiat męski z dwóch gruczołów miodnikowych i dwóch pręcików. Kora kora ma jasno szaro-brązową barwę. Jest spękana. Pokrój dorasta do 24 m wysokości. Rozłożysta korona ze zwisającymi, długimi, cienkimi, giętkimi i żółtymi pędami. W sprzyjających warunkach pojedyncze pędy mogą osiągać 6 m długości. Pędy pędy mają zieloną barwę, lecz później w pełnym nasłonecznieniu zmieniają kolor na szaro-złocisty.


Roślina ozdobna: nadaje się do nasadzeń nadwodnych, nieodpowiednia jest na suche gleby. Szczególnie ozdobna jest zimą i wczesną wiosną. Rozmnaża się bardzo łatwo przez sadzonki pędowe.

Źródło informacji: Wikipedia : wolna encyklopedia [dostęp: 2019-08-21 23:38:59]. Dostępny w internecie: https://pl.wikipedia.org/w/index.php?oldid=56235265. Główni autorzy artykułu w Wikipedii: zobacz listę.

  • F.S. Santamour, A.J. McArdle. Cultivars of Salix babylonica and other Weeping Willows. „Journal of Arboriculture”. 14 (7), s. 180-184, lipiec 1988. 
  • Marek Snowarski: Atlas roślin Polski; Salix babylonica L. wierzba babilońska. atlas-roslin.pl. [dostęp 2019-02-14].
  • Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa, Adam Zając, Maria Zając: Flowering plants and pteridophytes of Poland. A checklist. Krytyczna lista roślin naczyniowych Polski. Instytut Botaniki PAN im. Władysława Szafera w Krakowie, 2002. ISBN 83-85444-83-1.
  • Włodzimierz Seneta, Jakub Dolatowski: Dendrologia. Wyd. IV, 3 dodruk. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2012, s. 108-110. ISBN 978-83-01-15-369-4.
  • Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-12-10].
  • Owen Johnson, David More: Drzewa. Warszawa: MULTICO Oficyna Wydawnicza, 2009, 2011, s. 168, seria: Przewodnik Collinsa. ISBN 978-83-7073-643-9.
  • Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin Polski niżowej. Wyd. drugie poprawione i unowocześnione. Warszawa: Wydawnictwo naukowe PWN, 2013, s. 83-84. ISBN 978-83-01-14342-8.
ogólne drzewo
ogólne roślina ozdobna
ogólne roślina użytkowa
ogólne Mieszaniec
cechy korony korona rozłożysta
cechy korony gęsto ugałęziona
cechy korony gałęzie sięgają ziemi
forma życiowa wg Raunkiæra megafanerofit
kolor kory szarobrązowa
spekania kory kora głęboko bruzdowana
barwa kwiatów płatki żółte
korona kwiatu i typ kwiatostanu kotka
korona kwiatu i typ kwiatostanu Kotki wyłącznie męskie
obecność miodników tak
pręciki pylniki żółte
pręciki 2
kolor pyłku cytrynowożółty
typ kwiatu kwiaty rozdzielnopłciowe
znamiona słupka słupek jeden
kształt blaszki wąskolancetowate
brzeg liścia bardzo drobno piłkowany
jesienna barwa liści złocistożółta
jesienna barwa liści opadające na zimę
kolor liścia od spodu niebiesko-szare
kolor pąków brązowe
liście przykwiatowe przysadki
liście przykwiatowe żółtozielone
przylistki szydlaste
przylistki słabo skręcone
szczyt zaostrzony
typ liści liść prosty
ulistnienie liście owłosione
ulistnienie ogonek liściowy obecny
ulistnienie piłkowane
cechy pędu młode pędy cienkie
cechy pędu młode pędy jasnożółte
szacowana wysokość łodygi wyższa od człowieka (> 200 cm)
pora kwitnienia kwiecień
pora kwitnienia maj
pora kwitnienia przy zaawansowanym rozwoju liści
siedlisko Brzegi wód
siedlisko do nasadzeń nadwodnych