Tępoząb białawy Amblyodon dealbatus

Tępoząb białawy (Amblyodon dealbatus (Hedw.) Bruch & Schimp.) – gatunek mchu należący do rodziny parzęchlinowatych.

Mech rośnie w darniach luźnych koloru bladozielonego. Łodygi o wys. 0,5-1,5 cm są widlastorozgałęzione. Chwytniki tylko u dołu. W przekroju poprzecznym wyraźna wiązka środkowa. Skleroderma i epiderma niewykształcone. Liście wiotkie, wydłużonojajowate, odlegle i tępo ząbkowane. Żebro kończy się przed szczytem liścia. Seta czerwona, o długości 3 cm. Puszka nieco zgięta, wydłużonogruszkowata, przykryta stożkowatym wieczkiem. Perystom podwójny, przy czym zęby perystomu zewnętrznego o połowę krótsze od zębów perystomu wewnętrznego.

Biologia i występowanie


Gatunek borealno-górski o mocno porozrywanym zasięgu wokółbiegunowym. Występuje głównie w borealnej strefie Europy (pospolicie w Danii, Norwegii,Szwecji, na Wyspach Brytyjskich oraz w Alpach i w Jurze) i Ameryki Północnej (pospolitszy w zachodniej części kontynentu). Stwierdzany też w Azji oraz (jedno stanowisko) na Ziemi Ognistej. W Polsce rzadki mech torfowiskowy. W górach tylko jedno stanowisko w Tatrach i dwóch na przedpolu Sudetów.
Tępoząb białawy to gatunek wapieniolubny, rosnący albo na wilgotnych półkach i w szczelinach skalnych w piętrze alpejskim, albo też na węglanowych torfowiskach niskich na niżu.

Źródło informacji: Wikipedia : wolna encyklopedia [dostęp: 2019-10-09 13:28:08]. Dostępny w internecie: https://pl.wikipedia.org/w/index.php?oldid=51844142. Główni autorzy artykułu w Wikipedii: zobacz listę.

  • Bronisław Szafran: Mchy (Musci). T. I. Warszawa: PWN, 1957, s. 411.
  • Ryszard Ochyra, Piotr Szmajda: Atlas rozmieszczenia geograficznego mchów w Polsce. T. 8. Kraków: Instytut Botaniki im. W. Szafera Polskiej Akademii Nauk, 1992, s. 15-20. ISBN 83-232-0393-8.
  • ogólne
    • roślina chroniona
    • ścisła ochrona gatunkowa
    • mech
  • siedlisko
    • Torfowisk
    • wapienie
    • torfowiska niskie
    • Tatry
    • Sudety