Nurzaniec śrubowy Vallisneria spiralis

Nurzaniec śrubowy (Vallisneria spiralis L.) – gatunek typowy rośliny z rodzaju Vallisneria L. z rodziny żabiściekowatych (Hydrocharitaceae). Jest gatunkiem kosmopolitycznym w wodach słodkich w strefie klimatu tropikalnego i ciepłego umiarkowanego. W wielu miejscach świata zawleczony i inwazyjny. W Europie Środkowej, w tym w Polsce, stwierdzony został w zbiornikach zanieczyszczonych termicznie. Gatunek wykorzystywany jest od dziesięcioleci jako ceniona roślina akwariowa, a ze względu na tolerancję i wiązanie zanieczyszczeń jest rośliną zalecaną do stosowania w fitoremediacji.

Pokrój elodeid, wodny hemikryptofit. Zanurzona roślina dwupienna. Liście odziomkowe, osadzone na krótkiej, pionowo wzniesionej łodydze wyrastającej z pełzającego kłącza, tworzą rozetkę. Z kłącza wyrastają grube, okrągłe na przekroju rozłogi o długości do 10 cm. Korzenie długie (do 40 cm) i liczne. Liście równowąskie jasnozielone, niekiedy występuje czerwonawy nalot. Dorastają zwykle do ok. 50 cm, czasem do 90 cm długości i 1,5–2 cm szerokości. W obrębie rodzaju osiągają jedną z większych długości i przeciętną szerokość. U nasady opatrzone w pochwę, wewnątrz z kanałami powietrznymi oraz z 3 do 9 równoległymi żyłkami. Żyłki widoczne, łączą się cienkimi wiązkami poprzecznymi i zbiegają ku sobie w miarę zbliżania się do wierzchołka, tylko wiązka centralna sięga do szczytu liścia. Liście na końcach niezaostrzone. W warunkach naturalnych na liściach, a zwłaszcza ich częściach szczytowych, wytrącany jest węglan wapnia, jako efekt uboczny procesów biologicznych samego nurzańca, jak i porastających go glonów, co zwiększa suchą masę. Na terenie Stanów Zjednoczonych spotykana jest forma o liściach skręconych. Czasem podawane jest, że jego liście są bardziej skręcone niż nurzańca amerykańskiego, ale zasadniczo są stosunkowo płaskie, co najwyżej nieco falowane. Kwiaty białe. Zebrane w kwiatostany otulone pochwami. Te z kwiatami męskimi są niewielkie (do 6 mm długości), wyrastają na krótkich szypułkach (do 2–3 cm) w kątach liści u nasady roślin. Taki rozmiar szypułki jest przeciętny w obrębie rodzaju. Kwiaty męskie, bardzo licznie skupione w kwiatostanie, mają poniżej 1 mm średnicy i dwa, zrośnięte tylko u nasady pręciki, nieowłosione (czym różnią się m.in. od gatunków amerykańskich i niektórych azjatyckich). Gdy kwiaty te dojrzeją, odłamują się i wypływają na powierzchnię wody, na której unoszą się na rozpostartych listkach okwiatu. Listki okółka zewnętrznego są asymetryczne – dwa są większe, owalne i niemal naprzeciwległe, trzeci jest drobny i ustawiony z boku. Listki okółka wewnętrznego są bardzo drobne. Kwiaty żeńskie wyrastają pojedynczo w zrośniętej rurkowato pochwie o długości 1–2 cm, na szczycie dwudzielnej, co bywa określane jako jednokwiatowe kwiatostany. Kwiaty te osadzone są na bardzo długiej szypułce, tak, że sięgają powierzchni wody. Ponad pochwę wystają trzy jajowate i trwałe listki zewnętrznego okółka okwiatu, osiągające do 4 mm długości i 2 mm szerokości. Listki okółka wewnętrznego są – podobnie jak w kwiatach męskich – bardzo drobne, łuskowate. Zalążnia dolna jest wydłużona, ma 1,5 do 2,5 cm długości i zawiera od 200 do 450 zalążków. Trzy słupki rozdzielają się widlasto na końcu i zakończone są owłosionymi znamionami. W kwiatach żeńskich występują zrośnięte ze słupkami 3 walcowate prątniczki, których wolna część odstaje poniżej górnej krawędzi sąsiedniego znamienia. Od momentu zapłodnienia rozwój szypułki postępuje szybko i nierównomiernie. Wydłużając się i skręcając wprowadza tworzący się owoc pod wodę. Owoce cylindryczne i długie do 20 cm, żółtozielone. O jajowatym przekroju, bez skrzydełek. Zawierają bardzo liczne, gładkie, nieoskrzydlone nasiona o długości 1,5–3 mm. Roznoszone przez wodę (hydrochoria).

Biologia i występowanie

W warunkach naturalnych występuje w płytkich wodach śródlądowych klimatu subtropikalnego i tropikalnego Afryki Północnej oraz Europy Południowej i Azji Południowej (od Portugalii i południowej Francji po Filipiny). W przypadku wyodrębnienia odmiany V. spiralis var. denseserrulata w randze odrębnego gatunku zasięg Vallisneria spiralis kończyłby się na wschodzie na krajach Bliskiego Wschodu. Gatunek inwazyjny w Ameryce Środkowej, Nowej Zelandii, na Hawajach i Nowej Kaledonii. W Europie na północ od strefy śródziemnomorskiej, w tym w Polsce, południowej Wielkiej Brytanii, Belgii, Holandii i Rosji. Podawany był także z Kanady, ale po weryfikacji okazało się, że błędnie (stwierdzono tam nurzańca amerykańskiego, gatunek który wyodrębniono stosunkowo niedawno). Podawany był również z wielu stanowisk w Stanach Zjednoczonych, przy czym stwierdzenia z okresu XX wieku również nie dotyczą tego gatunku, lecz jego amerykańskiego odpowiednika, a przedstawiciele wąsko ujmowanego gatunku nurzańca śrubowatego są tam odnajdowani dopiero od niedawna. Od roku 2013 nurzaniec śrubowy podawany jest także jako gatunek trwale zadomowiony na Islandii, gdzie występuje w zbiornikach z ciepłą wodą pochodzenia geotermalego. Oczekuje się, że zasięg geograficzny tego gatunku zwiększy się ze względu na zmiany środowiska sprzyjające jego inwazji opisane niżej. Nurzaniec śrubowy jest gatunkiem ciepłolubnym rosnącym w wodach stojących lub wolno płynących, na głębokości do ok. 5 m (w wyjątkowo czystych jeziorach Nowej Zelandii stwierdzony został na głębokości 9 m). W wodach płynących stwierdzany do prędkości nurtu sięgającej 0,8 m/s. Występuje na podłożu mulistym, piaszczystym i żwirowym. W Europie Środkowej w zależności od warunków mikroklimatycznych zimuje w stanie wegetatywnym lub zamiera na zimę, rozpoczynając wzrost wczesną wiosną. Często rozmnaża się bezpłciowo przez tworzenie rozłogów, tworząc łany będące jednym genetem. W ten sposób potrafi szybko opanować zbiornik wodny bez potrzeby przechodzenia cyklów rozmnażania płciowego. Zasiedlanie nowych stanowisk jest ułatwione również przez to, że intensywnie rozwija się jesienią, kiedy rodzime gatunki makrofitów zamierają lub przechodzą w stan spoczynku zimowego. Cechy te sprawiają, że może być sprawnym gatunkiem inwazyjnym. W niektórych regionach inwazji występują jedynie osobniki jednej płci lub mimo mieszanych populacji nie zaobserwowano w ogóle tworzenia nasion. W miejscach masowego występowania i kwitnienia, unoszące się na powierzchni wody kwiaty męskie bywają spychane przez wiatr tworząc wzdłuż brzegów szeroki na kilka metrów śnieżnobiały kobierzec unoszący się na wodzie. Ciała nurzańca śrubowego są siedliskiem wielu organizmów peryfitonowych, tak glonów z epifitycznego zbiorowiska Oedogonio-Epithemietum, jak i pierwotniaków czy wrotków.

Roślina akwariowa stosowana zwłaszcza do zazieleniania tła i obrzeży akwarium. Uznawana za łatwą w utrzymaniu. Ze względu na adaptację do rozwoju w środowisku zanieczyszczonym i wiązania zanieczyszczeń, gatunek zalecany jest do fitoremediacji wód słodkich ze związków chromu, fenantrenu oraz rtęci. Ponieważ jest rośliną zakorzenioną, a jego rozłogi są dogodnym siedliskiem dla organizmów peryfitonowych, nadaje się również do fitoremediacji osadów i strefy granicznej między nimi a wodą. Wskazuje się także możliwość spożywczego i leczniczego wykorzystania liści.

Źródło informacji: Wikipedia : wolna encyklopedia [dostęp: 2021-03-14 03:33:16]. Dostępny w internecie: https://pl.wikipedia.org/w/index.php?oldid=62554900. Główni autorzy artykułu w Wikipedii: zobacz listę.

  • Leonel Sternberg, Michael J. Deniro, Jon E. Keeley. Hydrogen, Oxygen, and Carbon Isotope Ratios of Cellulose from Submerged Aquatic Crassulacean Acid Metabolism and Non- Crassulacean Acid Metabolism Plants. „Plant Physiology”. 76 (1), s. 68–70, wrzesień 1984 (ang.). 
  • Rai P.K., Tripathi B.D. Comparative assessment of Azolla pinnata and Vallisneria spiralis in Hg removal from G.B. Pant Sagar of Singrauli Industrial region, India. „Environ Monit Assess.”. 148(1-4), s. 75-84, 2009. PMID: 18210204 (ang.). 
  • Ryszard Kamiński. Rośliny z rodzaju Vallisneria w naszych akwariach. „Akwarium”. 77-78 (5-6), wrzesień-grudzień 1983. ISSN 0209-1795 (pol.). 
  • Vallisneria spiralis (ang.). W: Tropicos [on-line]. Missouri Botanical Garden. [dostęp 2011-10-07].
  • Zai-Sheng Yan, Hong-Yan Guo, Tian-Shun Song, Ying Hu, He-Long Jiang. Tolerance and remedial function of rooted submersed macrophyte Vallisneria spiralis to phenanthrene in freshwater sediments. „Ecological Engineering”. 37, 2, s. 123-127, 2011. DOI: 10.1016/j.ecoleng.2010.07.026 (ang.). 
  • Gregory N. Nishihara, Josef D. Ackerman. The interaction of CO2 concentration and spatial location on O2 flux and mass transport in the freshwater macrophytes Vallisneria spiralis and V. americana. „Journal of Experimental Biology”, s. 522–532, 1 lutego 2007. The Company of Biologists Ltd. DOI: 10.1242/jeb.02679. ISSN 0022-0949 (ang.). 
  • Wasowicz P., Przedpelska-Wasowicz E.M., Gudmundsdottir L., Tamayo M.. Vallisneria spiralis and Egeria densa (Hydrocharitaceae) in arctic and subarctic Iceland. „New Journal of Botany”. 4 (2), s. 85-89. W.S. Maney & Son Ltd.. ISSN 2042-3489. 
  • eelgrass (ang.). W: wordnik [on-line]. [dostęp 2011-10-09].
  • Vallisneria densiserrulata (ang.). W: The Plant List [on-line]. The Kew Gardens i in. [dostęp 2011-11-15].
  • Vallisneria spiralis - L. (ang.). Plant for a Future. [dostęp 2011-10-06].
  • Ö. Winge. Chromosome behaviour in male and female individuals of Vallisneria spiralis and Najas marina. „Journal of Genetics”. 18 (1), s. 99–107, marzec 1927. DOI: 10.1007/BF03052605 (ang.). 
  • Donald H. Les, Surrey W. L. Jacobs, Nicholas P. Tippery, Lei Chen, Michael L. Moody, Maike Wilstermann-Hildebrand. Systematics of Vallisneria (Hydrocharitaceae). „Systematic Botany”. 33 (1), s. 49–65, 2008 (ang.). 
  • Hidde B. A. Prins, Jan F. H. Snel, Riender J. Helder, Pieter E. Zanstra. Photosynthetic HCO3- Utilization and OH- Excretion in Aquatic Angiosperms : Light-induced pH changes at the leaf surface. „Plant Physiology”. 66 (5), s. 818-822, listopad 1980 (ang.). 
  • Henry Beauchamp Walters, Samuel Birch: History of ancient pottery: Greek, Etruscan, and Roman. Scribner, 1905, s. 224.
  • Robert B. Wylie. The Pollination of Vallisneria Spiralis. „Botanical Gazette”. Vol. 63, No. 2, s. 135-145, 1917. 
  • The Complete Aquarium Guide : Fish, Plants and Accessories for your Aquarium. Kolonia: Könemann, 2000, s. 207. ISBN 978-3829017367.
  • Andrzej Hutorowicz. Vallisneria spiralis L. (Hydrocharitaceae) in Lakes in the Vicinity of Konin (Kujawy Lakeland). „Biodiversity: Research and Conservation”. 1-2, s. 154–158, 2006. Versita. ISSN 1897-2810 (ang.). 
  • Management Information (ang.). W: Vallisneria Spiralis [on-line]. The Global Invasive Species Database. [dostęp 2011-10-06].
  • Jolanta Ejsmont-Karabin, Andrzej Hutorowicz. Rotifera communities associated with invasive Vallisneria spiralis L. (Hydrocharitaceae) versus native macrophytes in the lakes heated by power stations (Konin lakes, W. Poland). „Polish Journal of Ecology”. 59 (2), s. 569–576, 2011. Centrum Badań Ekologicznych PAN (ang.). [zarchiwizowane z adresu]. 
  • Hans J. Mayland: Moje akwarium. Warszawa: Diogenes, 1998, s. 116. ISBN 83-7129-648-7.
  • Vallisneria spiralis (eelweed) (ang.). W: Invasive Species Compendium (Beta) [on-line]. CABI. [dostęp 2011-11-09].
  • Coutris C., Merlina G., Silvestre J., Pinelli E., Elger A. Can we predict community-wide effects of herbicides from toxicity tests on macrophyte species?. „Aquat Toxicol.”. 101(1), s. 49-56, 2011. PMID: 20926143 (ang.). 
  • Wild celery. W: Sylvan T. Runkel, Dean M. Roosa: Wildflowers and Other Plants of Iowa Wetlands. Ames: Iowa State University Press, 1999, s. 349.
  • Vallisneria spiralis L. (fr.). W: Tela Botanica [on-line]. Institut de Botanique. [dostęp 2011-11-16].
  • Christel Kasselmann: Rośliny akwariowe. Warszawa: Klub dla Ciebie, 2007, s. 117-118. ISBN 978-83-7404-788-3.
  • Andrzej Hutorowicz, Joanna Hutorowicz. Seasonal development of Vallisneria spiralis L. in a heated lake. „Ecological Questions”. 9, s. 79–86, 2008. Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu. Versita. ISSN 1644-7298 (ang.). 
  • Vallisneria (ang.). W: Flora of North America [on-line]. eFloras.org. [dostęp 2011-02-01].
  • A. Moj. Dziwy świata roślin (recenzja). „Akwarium”. 28 (4), 1975. ISSN 0209-1795 (pol.). 
  • Dwilette G. McFarland: Reproductive Ecology of Vallisneria americana Michaux (ERDC/TN SAV-06-4). Vicksburg: U.S. Army Engineer Research and Development Center, grudzień 2006, s. 2, seria: Submerged Aquatic Vegetation.
  • Janusz Goliński. Nieznane o znanym: nurzaniec i strzałka. „Akwarium”. 31 (1), 1976. ISSN 0209-1795 (pol.). 
  • Vallisneria spiralis - Zákruticha šroubovitá (cz.). W: AQUAPAGE.cz - akvárium a my [on-line]. [dostęp 2011-11-16].
  • Hans Frey: Akwarium Słodkowodne. Warszawa: Wydawnictwo Sport i Turystyka, 1990, s. 127. ISBN 83-217-2777-8.
  • Index Nominum Genericorum. [dostęp 2009-04-25].
  • P. Vajpayee, U. N. Rai, M. B. Ali, R. D. Tripathi, V. Yadav, S. Sinha, S. N. Singh. Chromium-Induced Physiologic Changes in Vallisneria spiralis L. and Its Role in Phytoremediation of Tannery Effluent. „Bulletin of Environmental Contamination and Toxicology”. 67 (2), s. 246–256, 2001. Springer. DOI: 10.1007/s001280117. ISSN 0007-4861 (ang.). 
  • Abdul Ghafoor: Vallisneria spiralis (ang.). W: Flora of Pakistan [on-line]. eFloras.org. [dostęp 2011-10-18].
  • Cook Ch., Gut B., Rix E. M., Schneller J., Seitz M.: Water plants of the world. Haga: Dr. W. Junk b.v. Publishers, 1974, s. 267-268. ISBN 90-61930243.
  • Stanisław Sławiński, Mieczysław Tokarski: Rośliny wodne w ogrodzie botanicznym uniwersytetu wrocławskiego. Wrocław: Wydawnictwa Uniwersytetu Wrocławskiego, 1978, s. 130.
  • Jolanta Ejsmont-Karabin. Does invasion of Vallisneria spiralis L. promote appearance of rare and new rotifer (Rotifera) species in littoral of the lakes heated by power station (Konin lakes, W. Poland)?. „Polish Journal of Ecology”. 59 (1), s. 201–207, 2011. Centrum Badań Ekologicznych PAN (ang.). [zarchiwizowane z adresu]. 
  • Peter F.P.F. Stevens Peter F.P.F., Alismatales : Hydrocharitaceae, [w:] Angiosperm Phylogeny Website [online], Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2010-06-23]  (ang.).
  • Marcin Janik. Małe pielęgnice południowoamerykańskie. „Akwarium”. 124, 4, 1992 (pol.). 
  • Jean-Paul Theurillat, Jaroslav Moravec. Index of new names of syntaxa published in 1991. „Folia Geobotanica”. 29 (3), s. 385–412, 1994. DOI: 10.1007/BF02882914. ISSN 1211-9520 (ang.). 
  • Marian Rejewski: Pochodzenie łacińskich nazw roślin polskich. Warszawa: KiW, 1996. ISBN 83-05-12868-7.
  • R.V.R.V. Lansdown R.V.R.V., Vallisneria spiralis, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] [dostęp 2011-10-06]  (ang.).
  • cechy łodygi
    • szacowana wysokość łodygi
      • do kostki (0 < x < 15 cm)