Bukan chilijski Nothofagus antarctica

Bukan chilijski (Nothofagus antarctica (G.Forst.) Oerst.) – gatunek rośliny z rodziny bukanowatych (Nothofagaceae). Występuje naturalnie w Chile (od przylądka Horn po północną część kraju) i południowej Argentynie. Rośnie między innymi na Ziemi Ognistej. Ponadto bywa uprawiany. Do Europy został sprowadzony w 1830 roku. W Chile występuje pod lokalną nazwą nirre.

Pokrój zrzucające liście drzewo lub krzew. Dorasta do 15 m wysokości i 10 m szerokości. Pokrój jest kolumnowy i szeroki. Korona drzewa jest luźna i nieregularna. Kora ma ciemnoszarą barwę, z wiekiem staje się łuskowata. Pędy są drobne i nieregularne. Pąki liściowe mają jajowaty kształt i brązowo-czerwona barwę. Liście ulistnienie jest naprzemianległe. Liście są pojedyncze, ciemne i błyszczące. Rozwijają się wcześnie. Blaszka liściowa jest pofałdowana, pomarszczona i ma owalny kształt. Mierzy 1,5–2,5 cm długości oraz 1–2,5 cm szerokości, jest podwójnie tępo ząbkowana na brzegu, ma nasadę od zaokrąglonej do uciętej lub sercowatej i tępy wierzchołek. Ma 3–5 par nerwów. Liście po roztarciu wydzielają słodki zapach cynamonu i mydła. Jesienią przebarwiają się na kolor od żółtego po czerwony. Ogonek liściowy jest nagi i ma 2 mm długości. Kwiaty są niepozorne, jednopłciowe, zwisające, mają zielonkawą lub czerwonawą barwę, dorastają do 3 mm średnicy. Kwiaty męskie są pojedyncze lub zebrane po 2–3 w kwiatostany, rozwijają się w kątach liści. Owoce orzechy o brązowej barwie, osiągające 3–4 mm średnicy. Osadzone są po 3 w kupulach mierzących 4–6 mm długości. Kupule powstają ze zrośnięcia czterech liści przykwiatowych.

Biologia i występowanie

Charakteryzuje się szybkim wzrostem. Rośnie w lasach zrzucających liście, na bagnach, stepach oraz zboczach górskich. Występuje na wysokości do 2000 m n.p.m. Kwitnie późną wiosną. Kwiaty zapylane są przez owady.

Gatunek ten jest uprawiany w północno-zachodniej Europie.

Źródło informacji: Wikipedia : wolna encyklopedia [dostęp: 2021-02-28 05:37:20]. Dostępny w internecie: https://pl.wikipedia.org/w/index.php?oldid=62452096. Główni autorzy artykułu w Wikipedii: zobacz listę.

  • B.P. Kremer: Arbres et arbustes. Paris: Ulmer, 2011, s. 168. ISBN 978-2-84138-509-6. (fr.)
  • D.J. Mabberley: The Plant-book: A Portable Dictionary of the Vascular Plants (Second Edition). Cambridge University Press, 1997, s. 492. ISBN 978-0-521-41421-0. (ang.)
  • Peter F.P.F. Stevens Peter F.P.F., Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2017-02-21]  (ang.).
  • T. Russell: Arbres du monde. Larousse, 2013, s. 158. ISBN 978-2-03-587199-2. (fr.)
  • Nothofagus antarctica (G.Forst.) Oerst. (ang.). The Plant List. [dostęp 21 lutego 2017].
  • O. Johnson, D. More: Przewodnik Collinsa. Drzewa. 1600 gatunków i odmian drzew rosnących w Europie. Multico Oficyna Wydawnicza, 2009, s. 200. ISBN 978-83-7073-643-9. (pol.)
  • Ch. Brickell: The Royal Horticultural Society. Gardeners’ Encyclopedia of Plants and Flowers. London: Dorling Kindersley Limited, 1994, s. 551. ISBN 978-0-7513-0147-2. (ang.)
  • Discover Life: Point Map of Nothofagus antarctica (ang.). Encyclopedia of Life. [dostęp 21 lutego 2017].
  • T. Russell, C. Cutler & M. Walters: Ilustrowana encyklopedia – Drzewa Świata. Kraków: Universitas, 2008, s. 148. ISBN 97883-242-0842-5. (pol.)
  • Nothofagus antarctica (fr.). Plantes & botanique. [dostęp 21 lutego 2017].
  • cechy łodygi
    • szacowana wysokość łodygi
      • wyższa od człowieka (> 200 cm)