Karagana syberyjska Caragana arborescens

Karagana syberyjska zwana też akacją syberyjską, akacją żółtą lub grochodrzewem syberyjskim (Caragana arborescens Lam.) – gatunek rośliny z rodziny bobowatych. Pochodzi ze wschodniej Azji: Syberii i Mandżurii. W Europie i w Polsce uprawiany.

Liście parzysto-pierzaście złożone, 8-12-listkowe, jasnozielone. Poszczególne listki są eliptycznie wydłużone lub odwrotnie jajowate, szczyty mają zaokrąglone i zakończone wyrostkiem. Młode liście są jedwabiście owłosione. Kwiaty motylkowe, żółte, długości około 2 cm, stojące pojedynczo lub zebrane w pęczki po 2-4. Kwitnie w połowie maja. Roślina miododajna. Pokrój krzew lub małe drzewo wysokości do 6 m. Ma sztywne i wyprostowane gałęzie i szarozielonkawą korę. Owoc strąk długości do 5 cm, pękając skręca się gwałtownie i rozrzuca nasiona. Dojrzewają one w sierpniu, mają szary lub ciemnobrązowy kolor. Zachowują zdolność kiełkowania do 3 lat.

Biologia i występowanie


Karagana naturalnie występuje w północno-wschodnich Chinach (prowincja Heilongjiang), w pasie ciągnącym się na pograniczu leśnej i stepowej strefy Syberii (Ałtaj, Sajany), w Chinach północno-zachodnich (region autonomiczny Xinjiang), we wschodnim i centralnym Kazachstanie, na południowym Uralu, na Kaukazie (w Gruzji) i in. W Ałtaju, na stepach przedgórzy rozciągających się na wysokościach 350-600 m n.p.m., stanowi ważny składnik roślinności krzewiastej. Występuje w tych górach także jako element podszycia górskich lasów modrzewiowych. W Sajanach, w dolinie Irkutu, rośnie w laskach wierzbowo-topolowych. Spotkamy ją tam i znacznie wyżej, w piętrze subalpejskim (2000-2400 m n.p.m.), w zaroślach tworzonych z różanecznikami, brzozą okrągłolistną, olszą (Alnus fruticosa), płożącą się wierzbą (Salix vestita) i in. W parkowych lasach modrzewiowych w pd.-wsch. części Kotliny Tuwińskiej wysokie krzewy karagany tworzą wraz z różanecznikami piętro podszycia. W Mugodżarach, stanowiących południowe przedłużenie Uralu, tworzy suche zarośla wraz z tawułami, dziką wiśnią i migdałowcem karłowatym.
W Polsce w stanie dzikim występuje w skupiskach zaroślowych wraz z głogiem, robinią i nawłocią jako roślina zajmująca dawne łąki i pastwiska, np. w Dębnicko-Tynieckim obszarze łąkowym.
Ze względu na inwazyjne rozrastanie podlega w Parkach Narodowych programom obserwacji oraz ograniczania występowania, m.in. Kampinoskim Parku Narodowym, Biebrzańskim Parku Narodowym oraz Parku Narodowym Bory Tucholskie.


Roślina ozdobna, stosowana jest głównie na żywopłoty. W systemach żywopłotowych wielorzędowych sadzona bywa w rzędach zewnętrznych. Jeżeli używana jest do tworzenia samodzielnego żywopłotu sadzi się ją zwykle 2 rzędowo w odstępach 30-35 cm. Rośnie nawet na najbardziej jałowych gruntach. Uprawiana jest z nasion, które kiełkują w 2-3 tygodnie po wysianiu, lub z sadzonek zielnych zbieranych latem. Zebrane dojrzałe nasiona można wysiewać od razu, lub na sucho przetrzymywać w chłodnym pomieszczeniu do wiosny. Bardzo dobrze znosi przycinanie, nawet bardzo drastyczne - bardzo dobrze się wtedy rozkrzewia.
Poprawa jakości gleby - Karagana pochłania azot z powietrza, dzięki czemu przyczynia się do użyźniania, równocześnie neutralizując jej odczyn. Dzięki rozbudowanemu systemowi korzeni zapobiega przed erozją.
Schronienie dla ptaków, które lubią budować gniazda w jej gęstych zaroślach.
Roślina miododajna, której obficie kwitnące żółte kwiaty zwabiają pszczoły. W rejonach o masowym występowaniu karagany miododajność jej zarośli sięga do 300-350 kg miodu z hektara.
Jako element wyżywienia. W tym celu świeże strąki można gotować przed zjedzeniem i traktować niczym fasolkę szparagową. Natomiast kwiaty można dodawać do sałatek.
Jako drzewko bonsai, które jako jedno z nielicznych może być hodowane zarówno na zewnątrz jak i wewnątrz.


Karaganie swoją nazwę zawdzięcza miasto Karaganda w Kazachstanie.
Ma wiele synonimów: Caragana fruticosa (Pall.) Besser, Caragana sibirica Medik., Robinia altagana var. fruticosa Pall., Robinia caragana L.

Źródło informacji: Wikipedia : wolna encyklopedia [dostęp: 2019-09-01 22:49:26]. Dostępny w internecie: https://pl.wikipedia.org/w/index.php?oldid=56962167. Główni autorzy artykułu w Wikipedii: zobacz listę.

  • Lech Krzysztofiak i Anna Krzysztofiak: Zwalczanie inwazyjnych gatunków roślin obcego pochodzenia (pol.). Stowarzyszenie Człowiek i przyroda, 2015. [dostęp 2018-11-09].
  • mgr inż. Krzysztof Okrasiński: Prognoza oddziaływania na środowisko projektu rozporządzenia w sprawie warunków korzystania z wód regionu wodnego górnej Wisły (pol.). Zielone oko, kwiecień 2011. [dostęp 2018-11-09].
  • Zbigniew Podbielkowski: Słownik roślin użytkowych. Warszawa: PWRiL, 1989. ISBN 83-09-00256-4.
  • Eliminacja gatunków obcych w tym inwazyjnych z obszaru Parku Narodowego Bory Tucholskie (pol.). PN Bory Tucholskie. [dostęp 2018-11-09].
  • Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website/Fabaceae (ang.). 2001–. [dostęp 2009-09-23].
  • Anna Bomanowska, Marek Ferchmin, Izabella Kirpluk, Anna Otręba: Inwazyjne gatunki roślin we florze Puszczy Kampinoskiej. [dostęp 2018-11-09].
  • Otwarta Encyklopedia Leśna. [dostęp 2007-11-30].
  • Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-02-22].
  • cechy łodygi
    • szacowana wysokość łodygi
      • wyższa od człowieka (> 200 cm)
  • cechy kwiatów
    • barwa kwiatów
      • płatki żółte
    • symetria kwiatu
      • grzbiecista
  • cechy liści
    • kształt blaszki
      • liście jajowate
      • liście najszersze przy końcu
      • liście odwrotnie jajowate
  • cechy owoców
    • rodzaj owoców
      • suche
        • strąki
    • kolor owoców
      • szare
  • ogólne
    • drzewo
    • krzew
    • roślina miododajna
    • roślina ozdobna
    • roślina inwazyjna
    • roślina użytkowa
  • siedlisko
    • Pastwiska
    • łąki
    • zarośla