Wierzba mandżurska Salix babylonica

Wierzba mandżurska, też Wierzba babilońska odmiany mandżurskiej (Salix babylonica var. pekinensis) – odmiana rośliny wieloletniej należący do rodziny wierzbowatych. Od odmiany typowej (var. babylonica) różni się obecnością 2 miodników, zamiast 1, jest też odporniejsza na mróz. Pochodzi z północno-wschodniej części Chin i Korei. W Europie, także w Polsce, uprawiana jest odmiana uprawna 'Tortuosa'.

Pokrój w formie typowej podobne do wierzby kruchej. W uprawie spotykana tylko w odmianie 'Tortuosa' będącej niskim drzewem o wysokości do 5 m, w sprzyjających warunkach do 10 m. Liście u odmiany 'Tortuosa' liście, podobnie jak pędy, nie są proste lecz lekko skręcone, niejednokrotnie łukowato wygięte. Blaszki liściowe są lancetowate, jasnozielone, od góry błyszczące, dołem matowe. Liście są długości do 20 cm, drobno piłkowane, młode liście jedwabiście owłosione, starsze bez śladów owłosienia. Kwiaty roślina dwupienna. Kwiaty zebrane w kotki. Kotki na bardzo krótkich szypułkach (15 mm) z trwałymi, jednobarwnymi, jasnozielonymi przysadkami. Słupki nagie z siedzącymi zalążniami, w kwiatach 2 miodniki. Roślina owadopylna i miododajna. Kwitnie równocześnie z rozwojem liści.

Roślina ozdobna sadzona głównie na gałęzie cięte, które nadają się na bukiety i dekoracje. Sadzona również w parkach, zadrzewieniach osiedlowych i ogródkach przydomowych. Uprawia się głównie okazy żeńskie, które mają długie i zwisające gałęzie, tzw. formy „płaczące”, ale znane są również formy o wyprostowanych pędach.

Źródło informacji: Wikipedia : wolna encyklopedia [dostęp: 2021-08-08 00:21:36]. Dostępny w internecie: https://pl.wikipedia.org/w/index.php?oldid=64251135. Główni autorzy artykułu w Wikipedii: zobacz listę.

  • Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-03-01].
  • Włodzimierz Seneta, Jakub Dolatowski: Dendrologia. Warszawa: Wydawnictwa Naukowe PWN, 1997, s. 113. ISBN 83-01-12099-1.
  • Peter F.P.F. Stevens Peter F.P.F., Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2009-12-10]  (ang.).
  • Praca zbiorowa: Katalog roślin II. Drzewa, krzewy, byliny.. Warszawa: Agencja Promocji Zieleni, Związek Szkółkarzy Polskich, 2003. ISBN 83-912272-3-5.
  • Johnson O., More D.: Drzewa. Warszawa: Multico, 2009, s. 166. ISBN 978-83-7073-643-9.
  • Maciej Mynett, Magdalena Tomżyńska: Krzewy i drzewa ozdobne. Warszawa: MULTICO Oficyna Wyd., 1999. ISBN 83-7073-188-0.
  • Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
  • cechy łodygi
    • szacowana wysokość łodygi
      • wyższa od człowieka (> 200 cm)
  • cechy liści
    • kształt blaszki
      • liście lancetowate
    • liście przykwiatowe
      • przysadki
    • kolor liścia
      • jasnozielone
    • powierzchnia blaszki
      • połyskująca
      • dołem matowa
    • brzeg liścia
      • drobno piłkowany
  • ogólne
    • roślina miododajna
    • roślina ozdobna
    • roślina użytkowa
    • roślina mrozoodporna
    • gatunek obcy
    • roślina uprawiana
    • kraj pochodzenia: Chiny i Japonia
    • nie występuje w Polsce w stanie naturalnym
    • roślina ogrodowa
    • niskie drzewo
    • status gatunku we florze Polski
      • takson uprawiany
    • drzewo liściaste
  • cechy kwiatów
    • obecność miodników
      • tak
      • 2 miodniki
    • pienność
      • roślina dwupienna
    • pora kwitnienia
      • równnoczesne z rozwojem liści
    • kolor pyłku
      • owadopylność
    • kwiatostan
      • groniasty
        • prosty
          • kotka
  • siedlisko
    • góry
  • cechy drzew i krzewów
    • wysokość
      • do 10 m
    • kwiaty
      • drzewo dwupienne
    • cechy gałęzi
      • lekko skręcone

 
 
Mapa występowania
Źródło: The Global Biodiversity Information Facility i Użytkownicy atlasu.