Oset bezkwiatowy Carduus defloratus

Oset bezkwiatowy (Carduus defloratus L.) – gatunek rośliny z rodziny astrowatych (Compositae). Występuje naturalnie w Europie Środkowej i Południowej.

Pokrój bylina dorastająca do 10–90 cm wysokości. Łodyga jest wzniesiona, nierozgałęziona, często pozbawiona liści w górnej części. Liście naprzemianległe. Mają odwrotnie jajowaty kształt, rzadziej pierzastozłożone. Zwężają się u nasady, czasami zbiegają po ogonku. Blaszka liściowa jest ząbkowana z kolcami. Kwiaty zebrane w koszyczek o średnicy 1,5–2,5 cm rozwijający się na szczytach pędów. Kwiaty objęte są okrywą tworzoną przez kilka szeregów nagich, szydłowatych i kolących łusek. Kwiat rurkowaty dzieli się na wargę górną i dolną. Owoce niełupki dorastające do 4 mm długości. Puch kielichowy mierzy do 1,5 cm długości.

Biologia i występowanie

Występuje w Europie Środkowej i Południowej. Podawany jest między innymi z takich państw jak: Hiszpania, Francja, Włochy, Szwajcaria, Austria, Niemcy, Polska (tylko podgatunek siny subsp. glaucus w Tatrach i Pieninach), Czechy, Słowacja, Węgry, kraje byłej Jugosławii i Rumunia. Występuje powszechnie na terenie całych Alp i przedgórza alpejskiego. W Szwajcarii najczęściej jest rejestrowany w Alpach Urneńskich, Alpach Vaud oraz w górach Jura. We Francji rośnie w górach Jura, w Burgundii, Bugey, Sabaudii, Górnej Sabaudii, Delfinacie, Alpach Nadmorskich oraz w Pirenejach. We Włoszech został zarejestrowany w regionach Dolina Aosty, Piemont, Liguria, Lombardia, Trydent-Górna Adyga, Wenecja Euganejska i Friuli-Wenecja Julijska. Rośnie na piargach, otwartych przestrzeniach w lasach, suchych łąkach oraz w zaroślach. Występuje na wysokości do 2000 m n.p.m., a według innych źródeł nawet do 3000 m n.p.m. Preferuje stanowiska w pełnym nasłonecznieniu. Najlepiej rośnie na suchych, wapiennych glebach, o zasadowym odczynie. Kwitnie od czerwca do września. Liczba chromosomów: 2n = 18, 20, 22, 24, 26.

Źródło informacji: Wikipedia : wolna encyklopedia [dostęp: 2021-04-04 00:17:32]. Dostępny w internecie: https://pl.wikipedia.org/w/index.php?oldid=62837321. Główni autorzy artykułu w Wikipedii: zobacz listę.

  • Carduus defloratus L. (ang.). The Plant List. [dostęp 26 października 2016].
  • Adam Zając, Maria Zając (red.): Atlas rozmieszczenia roślin naczyniowych w Polsce. Kraków: Uniwersytet Jagielloński, 2001. ISBN 83-915161-1-3.
  • Carduus defloratus – Maps (ang.). Encyclopedia of Life. [dostęp 26 października 2016].
  • Wolfgang Hensel: Rośliny Alp. Rozpoznać – Podziwiać – Chronić. Warszawa: Bauer-Weltbild Media, 2001, s. 56. ISBN 83-88729-72-1. (pol.)
  • Carduus defloratus L. (fr.). Tela Botanica. [dostęp 26 października 2016].
  • Asteraceae Carduus defloratus L. (ang.). International Plant Names Index. [dostęp 26 października 2016].
  • Carduus defloratus L. (wł.). W: Schede di Botanica [on-line]. Altervista. [dostęp 26 października 2016].
  • Wiesław Gawryś: Słownik roślin zielnych łacińsko-polski. Kraków: Officina Botanica, 2008, s. 47. ISBN 978-83-925110-5-2.
  • Carduus defloratus L. s.str. (niem.). InfoFlora. [dostęp 26 października 2016].
  • Peter F.P.F. Stevens Peter F.P.F., Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2009-06-01]  (ang.).
  • cechy kwiatów
    • pora kwitnienia
      • czerwiec
      • lipiec
      • sierpień
      • wrzesień
  • cechy łodygi
    • szacowana wysokość łodygi
      • od kolana do pasa (60 < x < 100 cm)