Wiciokrzew pomorski Lonicera periclymenum

Wiciokrzew pomorski (Lonicera periclymenum L.) – gatunek zdrewniałego pnącza należący do rodziny przewiertniowatych. Występuje w Europie Zachodniej i Południowej, w Polsce osiąga wschodnią granicę zasięgu. Roślina często uprawiana, głównie ze względu na efektowne, silnie pachnące kwiaty. Wyhodowano szereg odmian uprawnych. Dawniej gatunek wykorzystywany był także jako leczniczy. Na stanowiskach naturalnych w Polsce podlega częściowej ochronie prawnej. Czerwone, kuliste owoce są lekko trujące.

Liście ulistnienie naprzeciwległe. Liście krótkoogonkowe (ogonek do 7 mm długości), górne siedzące, ale nie zrośnięte u nasady. Blaszka o długości 4–6 cm (rzadko do 9 cm), eliptyczna lub odwrotnie jajowata, na szczycie zaostrzona lub tępa. Brzegi są zwykle całe, choć zdarzają się liście zatokowato wcinane. Za młodu liście są owłosione, z czasem stają się nagie. Z wierzchu są ciemnozielone, od spodu jaśniejsze, sinozielone. Kwiaty skupione po 3 w wierzchotkach, które z kolei zebrane są w 3–5 okółków tworzących zbity kwiatostan w formie nibygłówki, wyrastający na ogruczolonej szypułce długości 4–9 cm na końcach pędów. Poszczególne kwiaty wsparte są drobnymi podkwiatkami o długości 1–2 mm, częściowo osłaniających zalążnię. Okwiat, jak i cały kwiat pięciokrotny, składa się z krótkiego, ogruczolonego kielicha oraz grzbiecistej korony (do 4–5 cm długości) o wyciągniętej rurce (do 2,5 cm długości). Korona jest w pąku i za młodu często purpurowo nabiegła, w czasie kwitnienia kremowobiała, po czym w miarę przekwitania coraz bardziej żółknie. Cała od zewnątrz ogruczolona. Rurka kończy się dwiema odgiętymi wargami, z których dolna jest niepodzielona, a górna, tworzona z 4 zrośniętych płatków, rozcięta jest na 4 łatki. Pręciki w liczbie 5, o zróżnicowanej długości wystają poza rurkę korony. Słupek dolny z nitkowatą szyjką wystającą poza rurkę korony jeszcze dalej niż pręciki. Pokrój pnącze prawoskrętne, osiągające wysokość zwykle do 5 m wysokości, rzadko wyższe (do 10–12 metrów, z Wolińskiego Parku Narodowego podawano okazy o wysokości 18 metrów). Owija się wokół podpór (np. pni drzew). Różne części rośliny okryte są włoskami gruczołkowymi, które są też przyczyną lepkości końcowych, kwitnących odcinków pędów. Łodyga pędy gładkie, okrągłe, o długich międzywęźlach i niezgrubiałe w węzłach. Roczne pędy zwykle szaro owłosione i często purpurowo nabiegłe. Starsze okryte popielatoszarą, włóknistą i łuszczącą się korą. Osiągają do kilku cm średnicy. Pąki są wąskostożkowate, ułożone nakrzyżlegle (rzadko 3 w okółku), silnie odstają od pędu. Okryte są wieloma, jasnobrązowymi łuskami, na grzbiecie zaostrzonymi. Ślady po liściach są ciemnoszare, wąskie i osadzone na wyraźnej podstawce. Na pędach widoczne są bardzo liczne, koliste i czarne przetchlinki o różnej wielkości. Owoc ciemnoczerwone, kuliste i soczyste niby-jagody z trwałymi ząbkami kielicha na szczycie, okryte lepkimi gruczołkami. Zawierają nieliczne nasiona.

Biologia i występowanie


Wiciokrzew pomorski spotkać można w świetlistych, rzadziej zacienionych lasach, gdzie rośnie jako podszyt, w zaroślach i zbiorowiskach okrajkowych. Jest to roślina światłolubna, która najsilniej rośnie i kwitnie w miejscach dobrze nasłonecznionych. W lasach optymalnie rozwija się na siedlisku lasu mieszanego bagiennego. Rośnie na glebach świeżych i wilgotnych, średniożyznych, o odczynie umiarkowanie kwaśnym, zarówno na podłożu mineralnym, jak i organicznym. Źle znosi obecność węglanu wapnia w glebie. W miejscach zacienionych i na siedliskach świeżych płoży się po ziemi i nie zakwita, optymalnie rozwija się w miejscach wilgotnych, w pobliżu zbiorników, na obrzeżach lasu.
Gatunek subatlantycki o zasięgu obejmującym obszary w Europie znajdujące się pod wpływem klimatu oceanicznego, charakteryzującego się ciepłym, niezbyt gorącym latem i łagodną zimą.
Na północy jego zasięg sięga po Szetlandy, zachodnie wybrzeża Norwegii, następnie przez południową część Półwyspu Skandynawskiego, Gotlandię po wybrzeża Zatoki Gdańskiej. Granica zasięgu biegnie następnie w kierunku południowym do pogórza alpejskiego i wzdłuż niego do wybrzeży Morza Śródziemnego. Nieliczne stanowiska znajdują się w pasie wybrzeży Półwyspu Apenińskiego oraz na wschodnim wybrzeżu Adriatyku. Na południu rośnie na całym niemal Półwyspie Iberyjskim oraz na północnych krańcach Afryki, w Maroku. Najliczniej spotykany jest w lasach na wybrzeżach Atlantyku (w Polsce nad Bałtykiem).
Jako gatunek zawleczony notowany jest w Ameryce Północnej; w części wschodniej – Nowej Szkocji, Ontario i Maine oraz na zachodzie w Waszyngtonie i Oregonie.
Przez Polskę przebiega wschodnia granica zwartego zasięgu wiciokrzewu. Na stanowiskach naturalnych występuje głównie w północno-zachodniej oraz południowo-zachodniej Polsce. Najliczniejsze stanowiska ciągną się wzdłuż brzegów Bałtyku, pasem zwężającym się ku wschodowi. W rejonie wysp Wolin i Uznam oraz na Nizinie Szczecińskiej gatunek ten jest rozpowszechniony i w wielu miejscach rośnie bardzo obficie. Rozproszone stanowiska znajdują się w pasie pojezierzy między wybrzeżem i dolinami Warty i Noteci. W południowo-zachodniej Polsce wiciokrzew pomorski rośnie na wielu stanowiskach na Przedgórzu Sudeckim, Nizinie Śląsko-Łużyckiej, Nizinie Śląskiej oraz na Wale Trzebnickim (po okolice Krotoszyna i Kępna). Wiele stanowisk w południowo-zachodniej Polsce ma najwyraźniej charakter antropogeniczny. W zachodniej i północnej Polsce rozpowszechniany był dawniej przez leśników niemieckich, sadzony był przy osadach leśnych i przy drogach, także dla osłony budowli wojskowych w obszarach umocnionych. Gatunek poza tym skutecznie rozsiewany jest z miejsc uprawy przez ptaki.
W Wielkopolsce nieliczne, uznawane za naturalne stanowiska, znajdują się w powiecie szamotulskim. Niektórzy autorzy podejrzewają, że naturalne może być stanowisko w obrębie Wielkopolskiego Parku Narodowego w uroczysku Wypalanki. Izolowane stanowisko na Mazowszu chronione jest w rezerwacie Biele Chojnowskie, choć prawdopodobnie jest pochodzenia antropogenicznego.
Na pogórzu sięga do wysokości 600–700 m n.p.m.

Skłębione pędy pnącego się wiciokrzewu pomorskiego są chętnie wybierane na miejsce gniazdowania przez drobne ptaki śpiewające. Ptaki drozdowate, wróblowate i muchołówki wykorzystują włóknistą korę do wicia gniazd.
Młode pędy, zwłaszcza na stanowiskach słonecznych lub suchych, atakowane są przez mszyce (Hyadaphis xylostei Schrank i Hydaphis foeniculi). Mszyce przyciągają z kolei sikorki modre, sieciarki i biedronki, poza tym zarażają rośliny wirusem Honeysuckle latent virus (HLV). Na wiciokrzewie pomorskim żerują także gąsienice wielu motyli. W południowym Wiltshire w Anglii na pnączach tych żerowały 34 gatunki ciem. Jest to też roślina pokarmowa pokłonnika kamilla oraz Orchestes lonicerae z ryjkowcowatych. Liście są minowane przez muchówki z rodzaju Chromatomyia (Ch. periclymeni, Ch. lonicerae, Ch. aprilina) oraz Aulagromyza (A. hendeliana, A. cornigera).
Poza wyspecjalizowanymi do korzystania z nektaru wiciokrzewu zawisakowatymi, gatunek ten przyciąga także wiele innych owadów podczas kwitnienia. Błonkówki przegryzają się do wnętrza kwiatu, a niektóre muchówki i trzmiele odwiedzają kwiaty wiciokrzewu po to by zdobyć pyłek kwiatowy. Obfitość owadów przyciąga z kolei nietoperze.
Wiciokrzew pomorski bywa też porażany przez grzyby – Aecidium periclymeni, Erysiphe lonicerae, Mycosphaerella clymenia i Puccinia festucae. Szereg gatunków grzybów stwierdzano na martwym drewnie wiciokrzewów.
Z kolei wiciokrzewy ciasno oplatając drzewa i krzewy ograniczają ich przyrost pni na grubość i w efekcie często powodują ich deformację.


Roślina ozdobna
Wiciokrzew pomorski jest często uprawiany jako roślina ozdobna. Walorem są: efektowne i silnie pachnące kwiaty, długi czas kwitnienia, pnący pokrój i długo utrzymujące się jaskrawo czerwone owoce. W uprawie znacznie bardziej cenione od formy typowej, są odmiany, np. ‘Serotina’ o intensywniej wybarwionych kwiatach, kwitnąca do jesieni. Wiciokrzew najlepsze wrażenie robi na stanowiskach, na których może rosnąć swobodnie. Dobrze rośnie przy altanach, pergolach, bramach i innych podporach. Ze względu na długie kwitnienie i efektowny zapach – zalecany jest do sadzenia przy miejscach częstego pobytu ludzi – np. przy ławkach i oknach.
Roślina lecznicza
O różnych zastosowaniach leczniczych donoszą głównie starsze źródła. Już Pliniusz Starszy zalecał podawanie tej rośliny w winie jako leku na dolegliwości śledziony. Współcześnie gatunek ten nie jest wykorzystywany leczniczo i nie znajduje się w Farmakopei Polskiej i Europejskiej. Roślina była wykorzystywana przy leczeniu chorób skóry, do usuwania wrzodów. Ziele posiadać miało właściwości wykrztuśne i przeczyszczające. Syrop z kwiatów stosowany był w leczeniu chorób układu oddechowego, podczas gdy napar z liści działać miał korzystnie w leczeniu chorób wątroby i śledziony. Stosowany był też do płukania jamy ustnej w przypadku owrzodzenia. Kwiaty działać miały przeciwskurczowo, ściągająco, moczopędne, wykrztuśne, miały obniżać temperaturę ciała. Owoce działać miały wymiotnie i przeczyszczająco. Ziele stosowane było jako środek wzmacniający skórę i błony śluzowe. Kwiatom i zielu przypisywane jest też działanie napotne, a liściom – lekko przeczyszczające i ściągające. Nasiona działać mają moczopędnie. Gatunek stosowany był także w kuracjach przeciwrakowych.
Roślina jadalna
Słodki nektar bywa wysysany przez dzieci z nasady kwiatów po urwaniu rurki korony. Kwiaty, słodkie w smaku, mogą być zresztą zjadane na surowo w całości.
Roślina pastewna
Liście pnących wiciokrzewów są ulubionym pożywieniem kóz. Nazwa naukowa podobnego gatunku – wiciokrzewu przewiercienia (L. caprifolium) oznacza dosłownie „kozi liść”. Podobnie roślina nazywana jest zwyczajowo w językach francuskim, niemieckim, włoskim i kaszubskim („kozieniec”). Owocami karmiono kury.

Źródło informacji: Wikipedia : wolna encyklopedia [dostęp: 2019-09-01 22:40:17]. Dostępny w internecie: https://pl.wikipedia.org/w/index.php?oldid=55594871. Główni autorzy artykułu w Wikipedii: zobacz listę.

  • Lonicera periclymenum (fr.). W: Herbarium of toxic plants [on-line]. [dostęp 2011-03-27].
  • Marian Rejewski: Pochodzenie łacińskich nazw roślin polskich. Warszawa: KiW, 1996. ISBN 83-05-12868-7.
  • Flora Europaea (ang.). Royal Botanic Garden Edinburgh. [dostęp 2011-03-22].
  • M. Grieve: Honeysuckles (ang.). W: Botanical.com [on-line]. [dostęp 2011-03-25].
  • Jarosław Zieliński. The charakterization of the blooming of woodbine Lonicera periclymenum L.. „Acta Agrobotanica”. 61 (1), s. 143–148, 2008 (ang.). 
  • Honeysuckle – Lonicera periclymenum – Natural England (ang.). W: Plant Press [on-line]. Natural England. [dostęp 2016-06-12].
  • Jean-Denis Godet: Drzewa i krzewy. Warszawa: Multico, 1997, s. 180. ISBN 83-7073-156-2.
  • Waldemar Żukowski, Karol Latowski, Bogdan Jackowiak, Julian Chmiel: Rośliny Naczyniowe Wielkopolskiego Parku Narodowego. Poznań: Bogucki Wydawnictwo Naukowe, 1995, s. 126. ISBN 83-86001-17-8.
  • F.M. Muller: Seedlings of the North-Western European Lowland: A flora of seedlings. Wageningen: Centre for Agricultural Publishing and Documentation, 1978, s. 199.
  • Sue Barnes: Lonicera periclymenum (ang.). W: Seedaholic.com [on-line]. [dostęp 2016-06-12].
  • Hanna Piotrowska. Rośliny naczyniowe wysp Wolina i południowo-wschodniego Uznamu. „Prace Komisji Biologicznej, Wydz. Mat. Przyr. PTPN”. 30, 4, s. 167–168, 1966 (pol.). 
  • Jolanta Kujawa-Pawlaczyk, Paweł Pawlaczyk: Rzadkie i zagrożone rośliny naczyniowe lasów Ziemi Lubuskiej i Łużyc. Świebodzin: Wydawnictwo Lubuskiego Klubu Przyrodników, 2001, s. 77. ISBN 83-87846-17-1.
  • Włodzimierz Seneta: Dendrologia. Warszawa: Państwowe Wydawnictwa Naukowe PWN, 1991, s. 328–330. ISBN 83-01-07011-0.
  • Mark H. Brand: Lonicera periclymenum (ang.). W: UConn Plant Database [on-line]. University of Connecticut. [dostęp 2016-06-12].
  • Erazm Majewski: Słownik nazwisk zoologicznych i botanicznych polskich. Warszawa: Nakładem autora, 1894, s. 454.
  • Józef Rostafiński: Przewodnik do oznaczania roślin w Polsce dziko rosnących. Lwów – Warszawa – Kraków: Wydawnictwo Zakładu Nar. im. Ossolińskich, 1923, s. 2.
  • Włodzimierz Seneta, Jakub Dolatowski: Dendrologia. Warszawa: Wydawnictwa Naukowe PWN, 1997, s. 513–514. ISBN 83-01-12099-1.
  • Szczepan Marczyński: Clematis i inne pnącza ogrodowe. Warszawa: Multico Oficyna Wydawnicza, s. 193–194. ISBN 978-83-7073-409-1.
  • Jan Marek Matuszkiewicz: Zespoły leśne Polski. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001, s. 144. ISBN 83-01-13401-1.
  • Vít Bojňanský, Agáta Fargašová: Atlas of Seeds and Fruits of Central and East-European Flora: The Carpathian Mountains Region. Springer, 2007. ISBN 978-1-4020-5361-0.
  • Władysław Szafer: Drzewa i krzewy. Warszawa: Państwowe Zakłady Wydawnictw Szkolnych, 1949, s. 61.
  • Mikołaj Kostyniuk, Edward Marczek: Nasze rośliny chronione. Wrocław: Wrocławskie Towarzystwo Naukowe, 1961, s. 58–60.
  • Jerzy Hrynkiewicz-Sudnik, Bolesław Sękowski, Mieczysław Wilczkiewicz: Rozmnażanie drzew i krzewów liściastych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001, s. 575–578. ISBN 83-01-13434-8.
  • Marian Nowiński: Dzieje upraw i roślin ogrodniczych. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1977, s. 216.
  • Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.
  • Jim Duke: Lonicera periclymenum (Caprifoliaceae) (ang.). W: Dr. Duke's Phytochemical and Ethnobotanical Databases [on-line]. National Agricultural Library. [dostęp 2019-01-14].
  • Tadeusz Szymanowski: Rozpoznawanie drzew i krzewów ozdobnych w stanie bezlistnym. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1974, s. 48–49.
  • Grashof-Bokdam C.J., Jansen J., Smulders J.M. Dispersal patterns of Lonicera periclymenum determined by genetic analysis. „Molecular Ecology”. 7, 2. s. 165–174 (ang.). 
  • Zbigniew Podbielkowski, Maria Podbielkowska: Przystosowania roślin do środowiska. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1992, s. 418. ISBN 83-02-04299-4.
  • Jan Walas: Atlas roślin chronionych. Warszawa: Liga Ochrony Przyrody, 1973, s. 46.
  • Lonicera periclymenum. W: Den Virtuella Floran [on-line]. Naturhistoriska riksmuseet. [dostęp 2011-03-23].
  • Reichholf J.H., Steinbach G.: Wielka Encyklopedia. Drzewa, krzewy. Warszawa: Muza SA, 1995, s. 318. ISBN 83-7079-440-8.
  • C. Stace, R. van der Meijden, I. de Kort: Honeysuckle (ang.). W: Interactive Flora of NW Europe [on-line]. [dostęp 2016-06-12].
  • Lonicera periclymenum (ang.). Plants For A Future. [dostęp 2011-03-24].
  • Stevens P.F: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-27].
  • Adam Zając, Maria (red.) Zając: Atlas rozmieszczenia roślin naczyniowych w Polsce. Kraków: Pracownia Chorologii Komputerowej Instytutu Botaniki Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2001, s. 339. ISBN 83-915161-1-3.
  • Henry G. Piffard: A Treatise On The Materia Medica And Therapeutics Of The Skin. New York: William Wood & Company, 1881.
  • Leokadia Witkowska-Żuk: Atlas roślinności lasów. Warszawa: MULTICO Oficyna Wydawnicza, 2008, s. 351. ISBN 83-7073-649-1.
  • Fox B. W. A study of the guild of Lepidoptera foraging on Honeysuckle, Lonicera periclymenum L. „Entomologist’s Gazette”. 55, s. 35–43, 2004. 
  • Jakub Tomanek: Botanika leśna. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1970, s. 407.
  • Zygmunt Hejnowicz: Anatomia i histogeneza roślin naczyniowych. Organy wegetatywne. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002, s. 836. ISBN 83-01-13825-4.
  • Malcolm Storey: Lonicera periclymenum L. (Honeysuckle) Feeding and other inter-species relationships (ang.). W: BioInfo (UK) [on-line]. [dostęp 2016-06-12].
  • Białobok S., Hellwig Z. (red.): Drzewoznawstwo. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1955, s. 588.
  • Brunt A.A., Phillips S., Thomas B.J: Honeysuckle Latent Virus, a Carlavirus infecting Lonicera periclymenum and L. japonica (Caprifoliaceae) (ang.). W: Acta Hort. (ISHS) 110 [on-line]. 1980. [dostęp 2011-03-25].
  • Piotrowska Hanna. Chronione gatunki roślin naczyniowych w Wolińskim Parku Narodowym. „Klify”. 3, s. 7–104, 1996 (pol.). 
  • K. Boonnour, H. Wainwright, R.G.T. Hicks: The micropropagation of Lonicera periclymenum L. (Honeysuckle) (ang.). W: ISHS Acta Horticulturae 226: International Symposium on Propagation of Ornamental Plants [on-line]. 1998. [dostęp 2011-03-25].
  • Thomas Gaskell Tutin: Flora Europaea: Plantaginaceae to Compositae (and Rubiaceae). Cambridge University Press, 1976, s. 48.
  • I. Calis, O. Sticher. Secoiridoid glucosides from Lonicera periclymenum. „Phytochemistry”. 23, 11, s. 2539–2540, 1984. 
  • Szafer W., Kulczyński S., Pawłowski B.: Rośliny polskie. Lwów – Warszawa: Książnica Atlas, 1924, s. 578.
  • Lonicera periclymenum L. (ang.). W: PLANTS database [on-line]. Natural Resources Conservation Service. [dostęp 2011-03-23].
  • Krzysztof Ziarnek, Danuta Piątkowska: Wdrażanie europejskiej sieci ekologicznej Natura 2000 na przykładzie województwa zachodniopomorskiego. Szczecin: RDOŚ Szczecin, Biuro Konserwacji Przyrody, 2010. ISBN 978-83-926960-4-9.
  • Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
  • Lynn DeVries: Honeysuckle (ang.). W: Medicinal Herb Info [on-line]. [dostęp 2011-03-25].
  • A. R. Horwood: British Wild Flowers – In Their Natural Haunts Vol. 2-4. The Gresham Publishing Company, 1919.
  • Erv Evans: Lonicera periclymenum (ang.). NC State University. [dostęp 2011-03-25]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  • Leonidas Świejkowski: Ochrona roślin w Polsce. Łódź: Spółdzielnia Wydawnictw Artystycznych i Użytkowych „Poziom”, 1956, s. 340–342.
  • Stanisław Król: Siewki drzew i krzewów. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1972, s. 140-141.
  • Dietmar Aichele, Marianne Golte-Bechtle: Jaki to kwiat?. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1984, s. 212. ISBN 83-09-00687-X.
  • Aleš Kyral: Lonicera periclymenum (cz.). W: rostliny.net [on-line]. [dostęp 2011-03-23].
  • Jolanta Kujawa-Pawlaczyk, Paweł Pawlaczyk: Ochrona rzadkich i zagrożonych roślin w lasach. Świebodzin: Wydawnictwo Klubu Przyrodników, 2003.
  • Bo Jensen: Honeysuckle (ang.). W: A small guide to Nature’s fragrances [on-line]. [dostęp 2011-03-26].
  • Puchniarski Tadeusz Henryk: Rośliny siedlisk leśnych w Polsce. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 2004, s. 99. ISBN 83-09-01822-3.
  • Hanna Piotrowska, Waldemar Żukowski, Bogdan Jackowiak: Rośliny naczyniowe Słowińskiego Parku Narodowego. Poznań: Bogucki Wydawnictwo Naukowe, 1997, s. 118. ISBN 83-86001-52-6.
  • Halina Piękoś-Mirkowa, Zbigniew Mirek: Rośliny chronione. Warszawa: MULTICO Oficyna Wydawnicza, 2006, s. 119. ISBN 83-7073-444-8.
  • Władysław Bugała: Drzewa i krzewy dla terenów zieleni. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1991, s. 553. ISBN 83-09-00013-8.
  • Taxon: Lonicera periclymenum. W: Germplasm Resources Information Network (GRIN) [on-line]. United States Department of Agriculture. [dostęp 2011-03-22].
  • Glanc Kazimierz, Nowaczyk Czesław. Nowe stanowisko wiciokrzewu pomorskiego (Lonicera periclymenum L.) w Nadleśnictwie Laski pod Kępnem. „Rocznik Dendrologiczny”. 31. s. 33–40. 
  • cechy łodygi
    • szacowana wysokość łodygi
      • wyższa od człowieka (> 200 cm)
    • wygląd łodygi
      • łodyga owłosiona
      • łodyga gładka
  • cechy liści
    • kształt blaszki
      • liście jajowate
      • liście eliptyczne
      • podłużnie jajowate
    • ustawienie liści
      • naprzeciwległe
    • typ liści
      • liść prosty
    • brzeg liścia
      • całobrzegi
    • kolor liścia
      • ciemnozielone
      • od spodu niebieskozielone
    • powierzchnia blaszki
      • od spodu owłosiona
  • cechy kwiatów
    • kwiatostan
    • symetria kwiatu
      • grzbiecista
    • barwa kwiatów
      • płatki kremowe
      • płatki żółtawe
      • żółtawobiałe
      • różowo nabiegłe
    • zapach
      • wonny
  • cechy owoców
    • rodzaj owoców
      • mięsiste
        • jagoda
    • kolor owoców
      • wiśniowo-czerwone
  • ogólne
    • drzewo
    • krzew
    • roślina trująca
    • roślina lecznicza
    • roślina jadalna
    • pnącze
    • roślina ozdobna
    • roślina chroniona
    • roślina użytkowa
    • roślina pyłkodajna
    • ścisła ochrona gatunkowa
    • wschodnia granica zasięgu
    • Natura 2000
    • trawa
    • roślina bagienna
    • dwa podgatunki
  • siedlisko
    • Olszyny
    • Skraje lasów
    • Buczyny
    • Dąbrowy
    • Łęgi
    • wybrzeże morskie
    • lasy mieszane
    • zarośla
    • pas nadmorski
    • świetliste lasy
    • gatunek charakterystyczny dla
      • (klasa) Cl. Quercetea robori-petraeae Br.-Bl. et R. Tx. 1943 atlantyckie lasy acydofilne
      • (związek) All. Pruno-Rubion fruticosi R.Tx. 1952 corr. Doing 1962 - zbiorowiska otulinowe o subatlantycko-środkowoeuropejskim typie zasięgu
      • (zespół) Ass. Frangulo-Rubetum plicati Neum. in R.Tx. 1952 em. Oberd. 1983
  • forma życiowa wg Raunkiæra
    • nanofanerofit
  • cechy drzew i krzewów
    • wysokość
      • 2-3 m
    • cechy gałęzi
      • pnące się
    • kwiaty
      • kwiatostan szczytowy główkokształtny
      • kwiaty siedzące po kilka w pęczkach