Jeżyna pachnąca Rubus odoratus

Jeżyna pachnąca (Rubus odoratus L.) – gatunek krzewu z rodziny różowatych występujący we wschodniej części Ameryki Północnej. Gdzie indziej w uprawie, także w Polsce.

Liście pojedyncze, pięcioklapowe, opadające na zimę. Kwiaty duże, do 5 cm średnicy, pachnące, zebrane w szczytowe baldachogrona. Pokrój dorasta do 3 metrów wysokości. Ma pędy bezkolcowe o łuszczącej się korze. Owoce czerwone, bez smaku.


Jest sadzona jako krzew ozdobny. Całkowicie mrozoodporna, może być uprawiana w strefach 2-8. Preferuje przepuszczalne i średnio żyzne gleby oraz słoneczne stanowiska. Rozmnaża się przez podział korzeni, nasiona, sadzonki lub odrosty.

Źródło informacji: Wikipedia : wolna encyklopedia [dostęp: 2019-05-19 10:33:49]. Dostępny w internecie: https://pl.wikipedia.org/w/index.php?oldid=56703703. Główni autorzy artykułu w Wikipedii: zobacz listę.

  • Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-01-23].
  • Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.
  • Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-04-28].
  • Zbigniew Podbielkowski: Słownik roślin użytkowych. Warszawa: PWRiL, 1989. ISBN 83-09-00256-4.
  • cechy łodygi
    • szacowana wysokość łodygi
      • wyższa od człowieka (> 200 cm)
  • ogólne
    • krzew
    • roślina ozdobna
    • roślina użytkowa
  • cechy owoców
    • kolor owoców
      • czerwone